อ่า หวัดดีครับทุกคน หายไปซะนานเลย กลายเป็นดองไปซะแล้วสิ วันนี้ได้ฤกษ์อัพงานใหม่แล้วครับ งานนี้ก็เป็นงาน เพ้นติ้ง อิลัสเตรท ธรรมดาแหละครับ ทำมาแบบไม่ตั้งใจ พอดีไปนั่งห้องเพื่อน แล้วไปเจอภาพที่ผมเคยทำคาแร็คเตอร์ให้มันลงหนังสือสมัยปี1 แล้วก็เลยนึกอยากลงสีขึ้นมาซะงั้น ว่าแล้วก็ลงเลย 555+ ทำแบบลวกๆผ่านๆน่ะครับ แต่ก็มันมือดีนะ ยังไงก็ติชมด้วยละกาน แหะๆ
อยากเห็นเต็มๆก็กดภาพดูลิ้งแล้วกันครับ
เม้นด้วยคร้าบ ไม่เม้นแอบเคือง อิอิ
ครับผมในที่สุดก็ได้ฤหษ์อัพแล้ว หลังจากหายไปสักพักอ่านะ คราวนี้ก็หายไปนั่งทำอะไรมาเล่นๆอ่ะครับเปนการฝึกฝีมือ นั่นคือการออกแบบตัวละครนั่นเอง หุหุหุ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกเลยครับที่ผมลงออกแบบตัวละคร และลงสีแบบเรียลลิสติดอาจจะมีผิดพลาดไปบ้างยังไงก็ขอคำแนะนำติชมด้วยนะครับ แล้วอีกอย่างคือก็อย่างที่รู้กันว่าผมใช้เม้าส์หนู เลเซอร์ธรรมดาแถมเอากระดาษ A4 รองอีก (ช่างจนซะจริง
) ก็เลยออกมาในสภาพนี้ อ่ะเกริ่นนำมาพอและ ลองมาดูภาพแล้วก็ข้อมูลตัวละครก่อนเลยละกันนะครับ ขอแนะนำว่าพยายามอ่านให้ครบทั้งข้อมูลตัวละคร แล้วก็ Prologue รวมถึงคอนเซปต์นะครับ จะได้เข้าใจได้ง่ายขึ้น
Humanoid Droid Prototype : Project Anthon
Character Analysis : ข้อมูลตัวละคร
Anthon เดิม เป็นนักรบเผ่าหุ่นยนต์ ซึ่งลงมายังดวงดาวที่มีชื่อว่าโลกเพื่อกวาดล้างมนุษย์ให้สิ้นซาก
เขาเป็นถึงผู้นำกองทัพของเผ่า โวลานเซียที่ยิ่งใหญ่แต่ต้องจบชีวิตลงท่ามกลางสงความที่วุ่นวายระหว่างเผ่ามนุษย์และเอลฟ์ ตามปรกตินั้น ข้อมูลเมโมรี่ของหุ่นแต่ละตัวจะถูกเกบไว้ หลังจากที่ตายภายในสงคราม และนำมารีไซเคิลประกอบขึ้นใหม่เพื่อให้ได้หุ่นรบที่มีความสามารถเพิ่มขึ้น แต่ประสบการณ์การต่อสู้ก็มากไปด้วย
แต่แอนธอนนั้น ถูกนักวิทยาศาสตร์ภาคสนามของมนุษย์ดึงออกไป ทำให้เขาไม่สามารถกลับไปเป็นนักรบของเผ่าตนได้อีกดังเดิม
วันหนึ่งเขาลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งภายในร่างของมนุษย์เผ่าที่เขารังเกียจที่สุด แต่อย่างน้อย เขาก็สามารถทำใจได้ว่าร่างที่เขาใช้อยู่นั้นเป็นเหล็กทั้งตัวไม่ได้เป็นเลือดเนื้อย่างชาวเผ่ามนุษย์ 100%
Combat Profile : เนื่องจากหุ่นยนต์ภายในเผ่าโวลานเซียเป็นหุ่นที่มีรูปร่างลักษณะพื้นฐานมาจากมนุษย์เช่นเดียวกับมนุษย์บนโลก รูปแบบและอาวุธที่ใช้นั้นจึงคล้ายกับมนุษย์ โดยปกติแล้วเผ่าโวลานเซียจะถนัดใช้อาวุธประเภทขวานสองมือ และปืน ลันเชอร์หรือเรียกง่ายๆว่าเครื่องยิงจรวดซึ่งเหมาะกับรูปร่างที่ใหย่และมีกำลังสูง
แต่เมื่อแอนธอนซึ่งเดิมเก่งในด้านการต่อสู้อยู่แล้วมาอยู่ในร่างของหุ่นดรอยด์ ที่มีความคล่องตัวสูงกว่าทั้งในเรื่องน้ำหนักและสรีระ ทำให้ข้อจำกัดในการใช้อาวุธนั้นต่ำลงไปอีก อีกทั้งยังมีร่างกายซึ่งเป็นเหล็กทำให้สามารถใช้อาวุธที่มีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์ธรรมดาได้อีกด้วย สรุปคือ แอนธอนนั้นสามารถใช้อาวุธได้ทุกประเภทตั้งแต่มือเปล่าไปจนกระทั่ง ปืนลันเชอร์เลยทีเดียว
Character Detail
Anthon : Front
(คลิ้กที่ภาพเพื่อดูรูปใหญ่)
Anthon : Side
Prologue
ซ่าๆ เสียงจอคลื่นสัญญาณดังก้องอยู่ในหัวของชายที่นอนสงบนิ่ง ก่อนที่สัญญาณภาพจะค่อยๆชัดขึ้น ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาตื่นแล้วลุกขึ้นมานั่ง เราพลาดในสงครามรึไงนะ!!...ไอพวกมนุษย์สวะนั่น" ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะค่อยๆยกมือที่ดูจะเบากว่าปกติขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง "หืม!!!" ชายหนุ่มตกใจสุดริดกับภาพที่เขาได้เห็น มือที่สัมผัสกับหน้าเขาอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่มือของเขา "อะไรวะ!!!?" เขาตะโกนร้องสุดเสียงก่อนจะสังเกตเห็นความผิดปกติรอบๆตัวของเขา "ไม่ใช่โวลานเซีย!!!?" เขาคิดในใจก่อนจะหันไปรอบๆแล้วมองหาสิ่งที่จะใช้เป็นอาวุธได้
"ปืน!!" เขาคิดในใจก่อนจะยื่นมือของเขาไปหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะสบถคำด่าออกมาเพราะว่า มันเป็นมือที่เขารังเกียจยิ่งนัก เขาค่อยๆก้าวเดินออกจากห้องที่เขาอยู่ มันเป็นบ้านหลังเล็กๆ บ้านที่ไม่ได้สร้างมาสำหรับเขา
"อ้าว!! ตื่นแล้วเหรอ" เสียงชายนิรนามทักเขาขึ้นมาจากด้านข้างของเขา แอนธอนไม่รอช้ารีบหันอาวุธที่มีอยู่ในมือกระหน่ำยิงสาดเข้าไป แช๊ะ!!!แช๊ะ!!!แช๊ะ!!!แช๊ะ!!! เสียงของนกปืนที่ไม่มีกระสุนดังขึ้นสามสี่ครั้ง ก่อนที่เขาจะเหวี่ยงมันทิ้งแล้วพุ่งตรงใส่ชายที่อยู่ตรงหน้าของเขา "แก... ทำอะไรชั้น!!!!" เขาใช้มือของเขาบีบคอของชายหนุ่ม ก่อนที่จะได้รับคำตอบกลับมาพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มออกผิดปกติกับคนที่โดนบีบคอเช่นนี้ "ใจเย็นน่า..." เสียงของชายที่อยู่ตรงหน้าเขาตอบ ก่อนที่ร่างกายของแอนธอนจะค่อยๆหมดแรง และทรุดลง....
แอนธอนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับร่างกายที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ "แกทำอะไรชั้น!! ไอมนุษย์เฮงซวย!!"
"อ่าว...นายสิต้องขอบคุณชั้น ไม่งั้นป่านนี้นายคงกลายเป็นเศษเหล็กในโรงหลอมของ พวกเราไปแล้ว ฮะ ฮะ" ชายคนนั้นพูดไปพลางหัวเราะไป
"อย่ามาทำอวดดีนัก อพวกมนุษย์ต่ำต้อย" แอนธอนสบถคำออกไปด้วยอารมที่โมโหสุดขีด
"พวกเรามีอะไรให้พวกนายโกรธนักโกรธหนาถึงขนาดต้องฆ่าล้างเผ่าพันธ์ด้วยหืม?" ชายหนุ่มผู้นั้นหันกลับมาถามแอนธอน แล้วเดินมาที่ร่างของชายหนุ่มที่นอนราบอยู่บนเตียงในห้องทดลอง ซึ่งดูเหมือนจะเป็น Workshop เล็กๆในบ้านเสียมากกว่า แอนธอนเบือนสายตาของเขาหนี ก่อนที่จะพูดกับมนุษย์ที่เขาสุดแสนจะรังเกียจ
"ก็ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแก พวกเราก็คงไม่ต้องเกิดมาแบบนี้หรอก..." แอนธอนตอบออกไป
"อ้าวงั้นนายก็ควรจะขอบคุณพวกเราสิ!!" ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มร่าแล้วถามแอนธอนกลับมา
"ใครจะไปขอบคุณมนุษย์อย่างพวกแกวะ!!"
"เอ้า งั้นทำไมนายถึงเกลียดมนุษย์นักล่ะ"
"ก็เพราะมนุษย์อย่างพวกนายมันไม่เคยพอน่ะสิ ครั้งก่อนเมื่อตอนที่พวกเรายังอยู่บนดาวที่เป็นต้นกำเนิดเดิมของพวกเรา มนุษย์สร้างพวกเราขึ้นมา เพื่อความสะดวกสบาย เพื่อใช้แรงงานต่างๆ แทนมนุษย์และเพื่อทำงานหลายๆอย่างที่มนุษย์ไม่สามารถทำได้ จนกระทั่งวันหนึ่งได้มีนักวิทยาศาสตร์นำพวกเราไปสร้างเป็นอาวุธสงคราม และใช้พวกเราเข้าต่อสู้และยึดของ เราวึ่งอยู่ใต้อาณัติของพวกมัน ต้องเข้าทำสงครามและฆ่าผู้คนที่ไม่อยู่ใต้อาณัติของพวกมัน จนวันหนึ่ง ประเทศทั้งหลายก็ต่างรวมตัวและสร้างหุ่นยนต์รบ ขึ้นมาแล้วใช้เข้ามาสู้กับพวกเราเช่นกัน พวกเราเสียพวกพ้องไปมากมายในสงครามนั้น จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้นำของเรา ได้คิดหยุดที่จะทำสงครามกับหุ่นยนต์ด้วยกันเอง ตั้งตนเป็นอิสระด้วยโปรแกรมที่มนุษย์เป็นผู้สร้างให้ ทำให้เราคิดเอง และพัฒนาตนเองได้ พวกเราทั้งหมดในโลกนั้น ตัดสินใจกวาดล้าง ความชั่ว ความละโมบ ความเห็นแก่ได้ บนโลกนั้นไปจนหมดสิ้น... และพวกเรา ก็สาบานด้วยกันตลอดมาว่า ตราบเท่าที่เรายังมีพลังงานหลงเหลืออยู่ ตราบเท่าที่จักรวาลยังไม่สิ้น มนุษยือย่างพวกแก เผ่าพันธ์ที่มีพื้นฐานสายพันธ์อันสุดแสนจะดำมืดอย่างพวกแก เราจะไม่หยุด... จนกว่าพวกแก จะหายไปหมดสิ้น!!!" แอนธอนพูดด้วยนำเสียงที่ดูดุดันและโกรธแค้น
"โอ้ว เยี่ยมๆๆ" ชายหนุ่มผู้นั้นปรบมือเสียงดังก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งข้างๆแอนธอนแล้วพูดกลับมาด้วยเสียงร่าเริง "อย่างกะได้ฟังนิยายกันดั้มงั้นแหละ เจ๋งอ่ะ นายน่าจะเอาไปเขียนนิยายขายนะ" ชายหนุ่มตอบกลับมาอีกครั้ง ก่อนที่สีหน้าขจองเขาจะเปลี่ยนไป "เหตุผลของพวกนาย....มันทุเรศว่ะ!!!" แอนธอนหันขวับมามองชายหนุ่มผู้นั้นด้วยความโกรธ "แค่เพราะว่ามนุษย์บางพวกสั่งให้พวกนายไปไปสู้กันไม่ได้แปลว่า มนุษย์ทุกคนเลวหมดนี่หว่า... พวกแกถือวิสาสะอะไรไปพิพากษาเขาวะ..." ชายหนุ่มคนนั้นทำเสียงเย็นแล้วจ้องมองที่หน้าของหุ่นดรอยด์ ที่อยู่ตรงหน้าเขา
"ชั้นไม่จำเป็นต้องคุยกับแก...." แอนธอนพูดอีกครั้งก่อนจะหันหน้าหนีไป
"เชอะ!!...ทำเป็นเข้ม!!! ฮ่าๆๆๆๆ" ชายหนุ่มหัวเราะใส่แอนธอนเป็นยกใหญ่
"แก!!!" แอนธอนหันควับมาทำท่าทีโกรธเคืองใส่ชายหนุ่ม
"เอ้อ ดีนะเนี่ยที่ฉันดึงสายควบคุมร่างกายออกทั้งแขนมั่งอะไรมั่ง ไม่งั้นสงสัยป่านนี้ชั้นเละเป็นโจ้กไปแล้วอ่ะ ฮ่าๆๆๆ"
"แล้วนายมีจุดประสงค์อะไรที่ทำกับชั้นแบบนี้" คราวนี้แอนธอนเป็นฝ่ายหันมาถามชายหนุ่มบ้าง
"อ้าวไหนบอกไม่จำเป็นต้องพูดกะช้านไง ฮ่าๆๆๆๆ" ชายหนุ่มหัวเราะแล้วทำท่ากวนประสาทใส่
"เออ!!" แอนธอนตะคอกแล้วหันหน้าหนีอีกครั้ง
"อ่ะๆ โอ๋ๆ ล้อเล่นๆ ฮ่าๆๆ" ชายหนุ่มหัวเราะ "ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ชั้นแค่เสนอแนวคิดกับพวกผุ้นำไปน่ะ ว่าหุ่นยนต์ต่างดาวอย่างพวกนาย กับพวกเราก็ไม่ต่างกันเท่าไร ก็คงอยู่ร่วมกันได้ เจ้าพวกนั้นก็ค้านสุดเสียงว่าเผ่าที่พอลงมาถึงดาวเราก็เริ่มบุกทะลวงโจมตีเราแบบนั้นไม่มีทางหรอกที่จะมาอยู่ด้วยกันได้ ชั้นเลยเสนอแนวคิดว่างั้นลองสร้างหุ่นดรอยด์ดยใช้เมโมรี่ของโวลานเซียมาประกอบกันแล้วให้อยู่ท่ามกลางพวกเราเอามั้ยล่ะ พวกบ้านั่นก็ค้านสุดเสียงเหมือนเดิม จนกระทั่งมีไอบ้าคนนึงที่มันอยากจะให้ชั้นเด้งออกมา ก็เสนอให้ว่าถ้าชั้นผิดพลาดแล้วสร้างความเสียหายให้กับมนุษย์ ก็ให้เด้งชั้นออกมา ชั้นก็โอเคน่ะ" แอนธอนหันมามองหน้าชายหนุ่มผู้นั้นแล้วปริปากถาม
"แกเอาชั้นที่เป็นหุ่นรบกับยศของนายไปแขวนไว้บนด้ายอ่ะนะ ฮ่าๆๆๆๆ โง่เป็นบ้าเลย" แอนธอนหัวเราะลั่น
"โห่..นี่ขนาดปัญญาประดิษบ์อย่างนายยังหัวเราะชั้นเลยเหรอฟะ แย่นะเนี่ยเรา ฮ่าๆ" แล้วเขาก็หัวเราะตามอีกคน
"ก็นะนายจะช่วยชั้นได้มั้ยล่ะ...เอ่อ..นายชื่อ..."
"แอนธอน..." ชายหนุ่มได้ยินเสียงหุ่นดรอยด์ที่อยุ่ตรงหน้าเขาพูดก็มีสีหน้าที่เศร้าลงอย่างแปลกๆ ก่อนจะหันมายิ้มแล้วยื่นมืออกมาด้านหน้าแอนธอน
"ฮ่ะๆ บังเอิญดีจัง...ชั้นชื่อ รูฟัสน่ะ...อ้ะลืมไปไม่ได้ต่อสายเส้นประสาทนี่หว่า 5555+"
"ก็ได้ชั้นจะช่วยนาย...." เสียงของหุ่นดรอยด์ตอบกลับมาทำให้เขาเงียบลง
"จิงเหรอ?!!!"
"เออ..แต่มีข้อแลกเปลี่ยน"
"เอ๋!!.. อะไรล่ะ"
"นาย..ต้องหาทางทำให้ชั้นกลับไปเป็นนักรบอาณาจักรโวลานเซียให้ได้" ชายหนุ่มเมื่อได้ยินดังนั้นก็นิ่งเงียบไป เขาทำท่าทางครุ่มคิดอยู่ครุ่หนึ่งก่อนที่จะหันกลับมายิ้มให้หุ่นดรอยด์ที่อยู่ตรงนหน้าเขา "งั้นก็โอเค....Project Anthon Started..............."
End
Concept
ถ้าหุ่นยนต์ต้องมาอยู่ในร่างของคนมันจะเป็นไงฟะ?
ความคิดอุตริอันนี้ของผมมันเกิดตอนที่ผมเล่นเกมๆหนึ่งอยุ่ครับ
คงจะแปลกดีถ้าหุ่นยนต์ที่ต้องต่อสู้กับคนมาอยู่ในร่างคน มันคงเป็นอะไรที่น่าสนุกดีพิลึก
ก็เลยจัดแจงออกมาเสก็ตช์ภาพซะเลย
Costume
ชุดก็ไม่มีอะไรมากครับ ผมอยากผสมเอาอะไรที่มันเป็นหลายๆอย่างมารวมกันให้มันลงตัว
อย่างเช่นพวกเสื้อผ้าเงี้ยก็ให้ออกตะวันตกเช่นเสว็ตเตอร์ หรือกางเกงทหาร
แล้วเสื้อกับปลอกแขนก็ให้ออกมาทางเอเชียนิดนึง ส่วนที่เลือกกางเกงทรงนี้ก็เพราะว่ามันให้ความรู้สึกของพวก
Combatant ดีครับ ยิ่งบวกกับรองเท้าทรงนี้ยิ่งใช่เลย ส่วนผ้าคลุมด้านหลังนั้น ผมใส่เข้ามาเพื่อเพิ่มความพริ้วไหวให้กับตัวละครครับ
Character
ก็ไม่มีอะไรมากครับผมก็คิดไว้ว่าเจ้านี่มันต้องเหมือนคนเกือบ100% ก็กะไว้ซัก98% แหละครับถ้าไม่นับรวมว่าข้างในเป็นเหล็กนะ แต่พอวาดออกมาแล้ว มันคนนี่หว่า ทำไงให้เป็นหุ่นดี งั้นใส่หูที่เป็นเครื่องรับเสียงแล้วกัน แล้วก็เปลี่ยนขาให้เป็นเหล็กทั้งดุ้นครับอาจจะดูหนักไป แต่ผมอยากสื่อประมาณว่า นั่นแหละมันเป็นหุ่น มันยกไหว ส่วนมือก็ติดเกราะหนักเข้าไปเช่นกันครับ
ความน่าสนใจ
ที่ผมสนใจกับตัวนี้ก็เพราะว่า เราลองมาคิดดูว่าหากหุ่นยนต์ซึ่งเกลียดมนุษย์เป็นพื้นฐานเดิมต้องมากลายเป็นมนุษย์ซะเองมันจะเป็นยังไงน้อ แบบว่าการปรับตัวการใช้ชีวิต ทักษะต่างๆ รวมทั้งการต่อสู้คงต้องน่าสนใจมากๆ เพราะระบบปัญญาประดิษฐ์ในโลกปัจจุบันมันก็สุดยอดอยู่แล้ว แต่ถ้าลองคิดดูว่าถ้าในอนาคตมันมีความนึกคิดแบบคนทุกอย่าง ถ้าหุ่ยยนต์ที่ไม่เคยคิดไม่เคยรู้สึก แต่สามารถทำได้ ต้องมาอยู่ในสังคมที่ต้องใช้ความรู้สึกและสามัญสำนึก คงจะน่าสนใจมากๆเลยทีเดียว
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
จบแล้วครับสำหรับการออกแบบตัวละครแบบจริงๆจังครั้งแรกในชีวิตของผม แถมด้วยการเพ้นแบบเรียลครั้งแรกด้วย 5555+ ยังไงก็ฝากติชมผลงานนะครับ ขอบคุณทุกคนมากๆที่อ่านมาถึงตรงนี้ ขอบคุณจริงๆครับ ไปและ
อย่าลืมเม้นกานเยอะๆนะครับ แหะๆ
หวัดดีครับ ช่วงนี้อัพบล้อกถี่แฮะพอดีตอนนี้ว่างๆเลยิคดโปรเจ็คทำงานซะงั้นเลย 555+ เป็นการทำ Character Design ครับไม่มีใครเขาสั่งหรอกอยากทำ 555+ ก็เลยเอาแบบเสก็ตมาให้ดูก่อน ยังไงถ้างานผมเสร็จแล้วจะมาลงรวดเดียวทั้งตัวละคร ความเป็นมาและ Prologue เลยละกันนะครับ ที่จะทำนี่มี2 ตัว แต่ตอนนี้สก็ตช์ไว้แค่ตัวเดียว ลองดูกานนะ
เรื่องกระดาษนั่นผมใช้ Recycle อ่ะครับไว้งานจริงค่อย A4 ใหม่ๆ 555+ บายละครับ
ในที่สุด!!!! กรูก็หาทางอัพภาพได้ อัพไว้ในฮิ5 ซะเลย สาดดด!!! แอบหงุดหงิด อ่ะเอางานดรอวอิ้งมาให้ดูกาน ดองไว้นานแล้ว แหะๆ งานใหม่ก็เริ่มไว้แต่ไม่เสร็จ ไปทำงานใหม่อีกแล้ว อะไรไอเดียจะกระฉูดขนาดนั้น 
แต่ที่จริงขี้เกียจทำต่อนั่นเอง 5555+ อ่ะเชิญชมกานเล้ย
แล้วก็อีกซักอันอ่ะ
รูปมังกือนี่คนที่มาจากเล็ตอาจจะเคยเห็นแล้วนะครับ ช่ายเลยไอตัวที่ลงสีน่ะแหละผมเอามันไปลงสีซะงั้น
จริงๆวาดภาพนี้มาก่อน แล้วตอนจะหัดลงสีเลยจับมันมาลงดูครับ มังกรนี้จิงๆมาจากเกม LineageII อ่ะครับแหะๆ
ส่วนรูปบนนั้นก็วาดเอาจากแบบในคอม วาดเสร็จน้องผมมันบอกรถอะไรมีขน -*- ซะงั้น!!! ลองคอมเม้นดูนะครับ
ปล.อยากดูรูปเต็มๆกดที่ภาพเลยครับ
